Συναυλία Ανώνυμοι με Μανώλη Ρασούλη

Στις 27 Μαΐου 2005 εμφανιστήκαμε στο Βερολίνο επί σκηνής μαζί με το στιχουργό και ερμηνευτή Μανώλη Ρασούλη.
Άκρως ανθρωποκεντρικός μέσα από τα τραγούδια του, ο Μανώλης Ρασούλης συγκρούστηκε ουκ ολίγες φορές με διάφορου είδους κατεστημένα, προβάλλοντας το αυθεντικό ελληνικό τραγούδι που πηγάζει μέσα από τα βιώματα.
Ήταν η δεύτερη κοινή εμφάνισή μας, μετά τη συναυλία τον Απρίλιο του 2001 στο συναυλιακό χώρο "Traenenpalast" του Βερολίνου. Εκτός από τις αξέχαστες επιτυχίες του ακούστηκαν και τραγούδια που έχουμε γράψει μαζί του τα τελευταία χρόνια. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν μεγάλη, ενώ η ατμόσφαιρα που επακολούθησε ζεστή και εκδηλωτική.
Λίγα λόγια για τη ζωή και το έργο του Μανώλη Ρασούλη:

Διάσημος τραγουδοποιός, τραγουδιστής και δημοσιογράφος, έχοντας στο ενεργητικό του πάνω από 25 CD, 10 βιβλία, ένα περιοδικό «Το αυγό», εκατοντάδες άρθρα, ραδιοφωνικές εκπομπές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις, χαρακτηρίστηκε ως ο καλύτερος στιχουργός των τελευταίων 25 χρόνων.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Ηράκλειο της Κρήτης, ανήκε από μικρός στη νεολαία της αριστεράς, αφού ο πατέρας του φυλακίστηκε για χρόνια στην Ιταλία και ο θείος του στο Μαουτχάουζεν.
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο έρχεται στην Αθήνα όπου σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου και εργάζεται στην εφημερίδα της αριστεράς «Δημοκρατική Αλλαγή». Την 21η Απρίλη ’67 συλλαμβάνεται προσωρινά από τη χούντα.
Τα επόμενα 6 χρόνια ζει στο Λονδίνου, όπου διαμορφώνεται ιδεολογικά και παίρνει ενεργά μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα, συμμετέχοντας παράλληλα στο Τροτσκιστικό κίνημα, του οποίου υπήρξε στέλεχος. Συνεργάζεται μέσα από το κίνημα  με τη Βανέσσα Ρεντγκρεϊβ σε δυο παραστάσεις για αγωνιστικούς στόχους. Το Μάη του ’68 παίρνει μέρος στην εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι, όπου και τραυματίζεται από τους SRS. Στο Λονδίνο, γράφει τα πρώτα του βιβλία και γίνεται συνεκδότης της εφημερίδας «Σοσιαλιστική Αλλαγή». Λίγο μετά το Πολυτεχνείο κατεβαίνει στην Αθήνα για να συνεχίσει τον πολιτικό του αγώνα και δουλεύει παράλληλα στα ναυπηγεία στο Πέραμα. Εκεί μπαίνει με κίνδυνο τη ζωή του στην απεργιακή επιτροπή και  πρωτοστατεί στο εργατικό κίνημα.
Το 1975 τον καλεί ο φίλος του Μάνος Λοϊζος και τραγουδάει στο δίσκο «Τα νέγρικα» μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη. Με προτροπή του Λοϊζου θα τραγουδήσει τα μελοποιημένα ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ (ένας δίσκος που δεν κυκλοφόρησε ποτέ και βρέθηκε πρόσφατα τυχαία στα σκουπίδια της δισκογραφικής εταιρείας «Κολούμπια»). Ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης τον καλεί να  τραγουδήσει στο δίσκο του "Ο νέος Ερωτόκριτος", σε ποίηση Πρεβελάκη. Τυπώνει τα τρία πρώτα του βιβλία: "Η μπαλάντα του Ισαάκ", "Μεγάλος ήρωας σε μικρή χαρτοσακούλα" και ένα ανάμοικτο με διηγήματα και ποιήματα "κβο βάντις στάτους κβο".
Ανακαλύπτει τον OSHO, γοητεύεται από τα βιβλία του και πηγαίνει στην Ινδία και τον συναντά. Συστήνει στους Έλληνες τον OSHO εκδίδοντας το βιβλίο του «κρυμμένη αρμονία – ομιλίες πάνω στον Ηράκλειτο».
Σταθμό στην ελληνική δισκογραφία αποτελεί ο δίσκος «Η εκδίκηση της γυφτιάς», αποτέλεσμα της πρώτης συνεργασίας του με τον Νίκο Ξυδάκη σε παραγωγή του Δ. Σαββόπουλου. Δεύτερος καρπός της συνεργασίας τους ο δίσκος «Τα δήθεν», με ερμηνευτές τους Νίκο Παπάζογλου, Δημήτρη Κοντογιάννη και Σοφία Διαμαντή.
Επόμενος δίσκος-σταθμός για το ελληνικό τραγούδι ο δίσκος «Τα τραγούδια της Χαρούλας», σε μουσική Μάνου Λοϊζου και ερμηνεύτρια τη Χαρούλα Αλεξίου. Ανεπίσημοι αριθμοί μιλούν για πάνω από ένα εκατομύριο πουλημένους δίσκους. Στο δίσκο εμπεριέχονται αξέχαστα τραγούδια όπως το «Όλα σε θυμίζουν» ή το «Τίποτα δεν πάει χαμένο».
Από τη συνεργασία του με το συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο στο δίσκο «Παίξε Χρήστο επειγόντως», θα ξεχωρίζουν το ομόνυμο και το «Με τα φώτα νυσταγμένα».
Με τον Πέτρο Βαγιόπουλο θα γράψει το «Πότε Βούδας πότε Κούδας» και επόμενοι καρποί της συνεργασίας τους οι δίσκοι «Στο νοηματουργείο», «Σελοτέϊπ» και «Τί γυρεύεις μες στην Κίνα Τσάκι Τσαν».
Θα συνεργαστεί επίσης με τους Ανδρέα Μικρούτσικο «Νά’μαστε πάλι εδώ Ανδρέα» , Νίκο Πορτοκάλογλου «Βαλκανιζατέρ», Γιώργο Γαβαλά και Σωκράτη Μάλαμα..
Ασφαλώς, μια από τις αξιοσημείωτες κινήσεις του ήταν η παραγωγή του πρώτου δίσκου των αδελφών Κατσιμίχα «Ζεστά Ποτά». Ένας δίσκος που έμμελε να παραμείνει στο ράφι για πολλά χρόνια, αφού ...καμία ετιαρεία στην Ελλάδα
δεν ήθελε να τον εκδώσει.. Την παραγωγή θα αναλάβει τελικά ο Μ. Ρασούλης, ανοίγοντάς τους ουσιαστικά το δρόμο στη  δισκογραφία.
Ξεχωριστή σημασία έχει η  συνεργασία του με τη Βάσω Αλαγιάννη, από όπου  προέκυψε ένα από τα ομορφότερα τραγούδια της τελευταίας εικοσαετίας,, το «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ».
Τα τελευταία τρία χρόνια συνεργάζεται με το βερολινέζικο μουσικό συγκρότημα «Ανώνυμοι», συμμετέχοντας στο άλμπουμ «Στο λαβύρινθο». Ακολουθούν οι πρώτες κοινές εμφανίσεις, αφήνοντας την υπόσχεση για περαιτέρω συνεργασία στη σκηνή και στη δισκογραφία.
Τα τελευταία χρόνια πραγματοποιεί τακτικά ταξίδια στο Ισραήλ,, αναζητώντας μια βιώσιμη λύση για το φλέγον μεσανατολικό ζήτημα.



Die Musiker sind (auf dem letzten Bild von Links) Elefterios Stampouloglou (Bouzouki,Tsouras), Kostas Christodulu (Bouzouki, Gesang), Leonidas Adamidis (Baglama, Percussions, Gesang), Manolis Rasoulis (Gesang), Filippos Kostavelis (Piano), Myrto Areteou (Gesang), Nikos Findanidis (Gitarre, Gesang).